Specjalista w dziedzinie etyki lekarskiej (SIC!), Erwin Kompanje i lekarz, Yorick de Groot przedstawili swój pomysł w w holenderskiej branżowej gazecie „Medisch Contact” . Obaj pracują na intensywnej terapii dla dorosłych w Erasmus MC.W ten oto sposób chcą jak najlepiej wykorzystać dawcę, którego nerki będą w lepszym stanie. Oczywiście, dawca musiałby wyrazić zgodę na ten typ procedury. Przy czym nikt nie będzie w stanie sparwdzić, czy zrobił to dobrowolnie. Po operacji może spokojnie umierać.

   Proponują, by organy pobierane były w momencie decyzji o przerwaniu leczenia ocenionego jako „nieistotne”, kiedy pacjent jeszcze żyje. Jak bowiem tłumaczą, dokładnie w tym momencie w większości przypadków stwierdza się, że śmierć pojawia się po kilku godzinach od przerwania leczenia. Taka procedura umożliwiłaby szybsze pobieranie organów, co miałoby zwiększyć ich efektywność.

   Obecnie trzeba czekać 5 min. na przestanie bicia serca i zanik oddychania. Panowie doszukali się w swoim pomyśle nawet dobra dawcy, którego rodzina mogłoby przy nim zostać po jego śmierci. Teraz zabiera się ciało szybko po stwierdzeniu zgonu, by pobrać organy.

   Obaj naukowcy nie odrzucają reguły „martwego dawcy”, która jest również żywo dyskutowana ze względu na niejasną definicję śmierci. Z organów może być pożytek tylko wtedy, gdy są nawodnione. Lekarze otwarcie przedstawiają problem:

    - Ta reguła ma z natury za zadanie upewnić społeczeństwo, że nie pobierze się organów przed prawdziwą śmiercią pacjenta. A co z faktem, kiedy pobranie organów nie powoduje śmierci. Reguła „martwego dawcy” była w ostatnim czasie kontestowana. Niektórzy naukowcy twierdzą, że teza o „śmierci mózgu jako śmierci człowieka” jest już nie do obrony, i że zamiast śmierci mózgowej trzeba raczej mówić o "brain failure", nieodwracalnym osłabieniu mózgowym.

   Holandia jest nader jaskrawym przykładem bolesnej prawdy, że tam gdzie przestają obowiązywać wartości, człowiek jest traktowany jak towar. W tym wypadku jest to bardzo dosłowny przykład.